Maendeleo inleefreis

Zonet kregen we in Gent een SMS’je uit Kigoma. D’er is geen internetverbinding en dus lieten ze op alternatieve wijze bericht. We proberen weer nauwgezet de cryptische omschrijving die we ontvingen te vertalen.

Vandaag trokken ze met de scouts naar de Newman High School, een secundaire school van de Broeders van Liefde in de stad. Met de bedoeling om eens een dagje in de huid van een Afrikaanse scholier te kruipen. Samen met de andere leerlingen doorliepen ze er het dagprogramma met alles er op en er aan: groet aan de vlag, donderpreek van de directeur én les volgen in drukbezette klassen. We zijn benieuwd te horen hoe ze dat ervaren hebben! Hopelijk moet niemand zijn jaar overdoen…

Daarna was het bagage pakken en alles in gereedheid brengen voor de afscheidsavond. Morgen begint het eerste deel van de terugreis en vertrekt de groep terug richting Bujumbura in Burundi. ‘t Wordt vast een moeilijk afscheid morgenvroeg in het Maendeleo Jeugdcentrum en ’s middags aan de grens waar de scouts hen afzet! Machteld en Jo hebben gelukkig elk een extra pakje papieren zakdoeken bij.

Meer bericht volgt morgen, ofwel via blog als ze ergens op Internet geraken, anders wellicht via SMS of nog anders geldt de boodschap: ‘geen nieuws is goed nieuws’!

Deze morgen vonden we bij het opstaan een briefje onder de deur. Broeder Eric die nu broeder Stan afwezig is, de leiding in Maendeleo heeft was ’s morgens vroeg (5 uur) naar Dar Es Salaam vertrokken. Hij had geen tijd meer gehad om ons te groeten. Daarom deed hij het met volgend briefje waar wij zeer blij mee zijn. 

I miss words to express my gratitudes to you! You have been kind to me and to all the people of Maendeleo. May the good Lord bless you. I’m sure you have learned something from the few days spent in Kigoma. Welcome again.

Machteld en Jo vertelden ons dat hij zeer tevreden was met de manier waarop we hier aan tafel (en ook nog nadien) met de jongeren omgaan en communiceren. Dikke pluim voor ons dus!

Dag 12 in Afrika begint voor iedereen toch een beetje door te wegen. Vandaag gingen we te voet naar Sanganigwa B (een centrum voor straat- en weeskinderen). Wanneer zuster Crispin een bal boven haalde werden de kindjes dol enthousiast. Het is indrukwekkend om te zien hoe kinderen hier zo blij kunnen zijn met een simpele bal. Ook wanneer we de droge koekjes die we voor hen op de markt kochten uitdeelden was het echt wel fijn om al die lachende gezichtjes te zien. Hun groot enthousiasme maakte het voor de zuster en de manager moeilijk om alle kinderen in een rij te laten aanschuiven. Bij het bezoek aan de klasjes vertelde de zuster dat heel veel kinderen niet naar school kunnen en ze ook geen middelen hebben om kinderen naar school te laten gaan. Het water was vorige maand de hele maand afgesloten want de rekening kon niet betaald worden. Het is duidelijk dat er nog veel middelen nodig zijn. Na een uurtje spelen met de kindjes in de felle zon, samen met de scouts, moesten we – uitbundig uitgezwaaid door vrolijke kinderen - helaas vertrekken. In de blakende zon trokken we dan, 40 minuten te voet, naar een lokaal marktje. Daar kochten we fruit (84 bananen, 25 ananassen, 8 watermeloenen en 8 citroenen) waarmee we een fruitsalade maakten voor deze avond. De lange wandeling met de kilo’s fruit en het versnijden ervan (waarbij het ananassap tot op onze knieën droop) kostten moeite, maar we werden beloond met een warm applaus en vele dankbare gezichten.

Na deze zware dag is iedereen wel blij om in zijn bedje te kruipen. Morgen om 6u30 op om in de huid van een Tanzaniaanse scholier te kruipen.

Elisabeth, Céline, Joke en Fien

Dag 11

Jambo !

Vandaag was een chill dagje dat goed aansloot op het feestje van gisteren waarbij we de pannen van het dak dansten.

Uiteraard stonden we weeral te vroeg op, om nadien, op zijn Afrikaans, 2 uur te moeten wachten.

We speelden met moeite een patatje binnen en dronken langzaam onze thee. We lieten plaats over voor de boterhammetjes, bananen, ananas en koekjes die ons later stonden te wachten. Na lang wachten (zoals we al zegden) vertrokken we uiteindelijk naar het strand. Daar namen we de boot naar ons privéstrand (Jacobson’s Beach) om te snorkelen.

Elisabeth gaf het snel op wegens verdrinkingsangst (‘baha’ zegt Céline). Fien had last met haar ‘flippers’, Lisa zag na een beetje zonnen eruit als een tomaatje en Céline speelde als een kindje in de gevaarlijke golven (samen met Elisabeth en Machteld en later Fien en Charlotte). Julie zette het op een zonnen, Joke viel al vlug in slaap en Charlotte werd wild van de aapjes. Aline is bruiner dan ooit en een klein beetje verbrand op haar knieën. Jo deed veel stil denkwerk en Machteld heeft gewoon een hele dag genoten van de stralende zon, het snorkelen én onze toeren.

Ook al was de boot een UUR te laat voor de terugweg, we zongen vrolijk alle Samsonliedjes die in ons opkwamen. Van je Joepadoepadoe, van je Joepadoepadoe, we stoppen deze blog en doen onze oogjes toe.

Céline, Elisabeth en Lisa

9 augustus

Hallo iedereen

Onze eerste zondag in Kigoma is voorbij. Jullie hebben waarschijnlijk allemaal een lekker luie voormiddag gehad, maar wij niet. Vanmorgen zijn we naar de kerk geweest. Wist je niet, hé, dat we zo vroom waren J. Het was voor ons allemaal een hele ervaring, een mis in Afrika mee te maken. Je mag je dit niet voorstellen zoals “sister act”, maar er wordt wel prachtig gezongen en gedanst. Zo wordt de mis een stuk leuker. Verder verliep de eucharistie een beetje zoals bij ons, alleen véél langer. We hebben wel twee uur in de kerk gezeten! Na een tijdje kreeg iedereen het wat moeilijk om op te letten, vooral ook omdat de priester niet zo heel boeiend sprak en dan nog in het Swahili. We begrepen er dus helemaal niets van.

Na de viering begaven we ons terug naar Maendeleo. Normaal gezien volgde er dan een gesprek over religie met broeder Julius en Samson, een moslim uit het centrum. Maar zoals dat gaat in Afrika loopt er wel eens wat mis en gaan de dingen niet altijd zoals verwacht. Hopelijk valt onze nieuwe afspraak morgen niet in het water.

Na onze rijst met bonen speelden we gezelschapsspelletjes met de kinderen uit het centrum. Iedereen vond het super om de kindjes eens iets nieuws te kunnen leren, en ook voor hen was het een welkome afwisseling. Op zondag is er geen school, dus meestal lopen ze hier maar een beetje verloren, zonder iets om zich mee bezig te houden.
Later op de namiddag kwamen de scouts naar Maendeleo om samen met ons en de jongeren van het centrum liedjes te zingen en spelletjes te spelen. Wij hebben hen ook enkele spelletjes proberen aan te leren, zoals “tik tak boem” en “indiaantje en cowboy”. Het was alweer heel erg leuk, zowel voor ons als voor de scouts.
Nu hebben we net gegeten en maakt iedereen zich klaar voor de dansworkshop bongo flavour. Morgen zullen we jullie ook daar alles over vertellen.

Warme groetjes aan het thuisfront van ons allemaal
Julie en Aline

Hallo daar !

De dag begon met slecht nieuw; we konden niet met opa Babu meerijden naar het centrum van Maendeleo. In plaats van in een comfortabele jeep, zaten we daardoor in een echte rammelbak. De chauffeur reed echt zot snel: fietsers werden gewoon van de baan gereden.

Niet minder dan 2 keer hadden we platte band: de 1^ste keer hadden we een reserve band, de 2^de keer moesten we op een ander busje wachten dat ons hun band wilde lenen. Big problem.

Maar na veel gehots en gekluts en een paar builen op ons hoofd, kwamen we veilig aan in Kigoma.  Bijna onherkenbaar – en nog nooit in ons leven zo vuil geweest - door het rode zand. Daarom hebben we vlug onze zwemkleren aangetrokken en zijn we in het meer gesprongen, zààààààààààlig. Na een uur of 2 zijn we teruggekeerd, om propere kleren aan te trekken en nu zitten we hier klaar om straks een “feestje” te bouwen: de bungalow. We kijken ernaar uit. Morgen meer nieuws uit het verre Tanzania.

Fien, Céline, Aline.

P.S.: knuffels aan allen wie we lief hebben, van de acht Afrikaantjes.

BUNGALOW

En zoals beloofd meer nieuws … Gisterenavond was het bungalow, deze ging wat aarzelend van start maar het duurde niet lang of het feestje barstte los. Iedereen bracht iets naar voor, het varieerde van rappen en zingen tot dansen en turnen. Ook wij hebben ons steentje bijgedragen, we speelden speciaal voor de kindjes pidoing, een spelletje. Met de scouts zongen we enkele liedjes. Fien en Charlotte moesten een wedstrijdje doen, ze moesten met een lepel in de mond met een knikker erop over enkele bakken stappen, niet al te gemakkelijk! Haha. Joke verbaasde iedereen met haar turnact, daarna werd het publiek letterlijk wild en ze wilden tonen dat ze het ook konden. De ene acrobatie was nog gevaarlijker dan de andere, maar gelukkig liep alles goed af. Ook kregen we een welverdiend frisdrankje, dat smaakte! Er waren ook nieuwe gasten, namelijk de Franse scouts, die ook hun steentje bijdroegen aan de bungalow. Iedereen had het er erg naar zijn zin, maar om 10 uur was het gedaan met de pret, wat velen veel te vroeg vonden.

Charlotte

Groetjes van heel de groep!

We zijn deze namiddag veilig en wel uit Marumba teruggekeerd; we kunnen opnieuw bloggen … we beginnen met een verslagje over onze ervaringen daar.

Onze tweedaagse in Marumba

Ons minitripje naar Marumba was de uitgelezen gelegenheid om onze batterijen op te laden. Toen we aankwamen was er echter een probleem, er was geen eten voorzien. De enige oplossing was dus naar een restaurant gaan. Ondanks het lange wachten heeft het toch gesmaakt. We waren maar om half acht terug in Marumba waardoor onze dag al snel voorbij was. We gingen een rustig avondje tegemoet. Ook hebben we allemaal onze grenzen verlegd i.v.m naar het toilet gaan. Velen verkozen zelfs de bosjes boven de toiletten. Zonder doortrekken kunnen deze toch wel verschrikkelijk stinken. De volgende dag moesten we vroeg opstaan, maar het heerlijke ontbijt maakte veel goed. Boterhammen met suiker, confituur, of zelfs gekookte eitjes werden warm onthaald.

Na het ontbijt bezochten we het psychiatrisch hospitaal waar we uitleg kregen van een broeder. De beelden van de manier waarop de chronische patiënten daar leven waren confronterend. Daarna hebben wij ons als meisjes bewezen op het veld. Eerst moesten we enkel zaaien, dit was nog niet zo lastig. Daarna kwam het echte werk. Het veld omploegen, klaarmaken om de tomaatjes te planten onder een blakende zon was echt wel vermoeiend! Gelukkig hielden we ’s middags een siësta. Daarna zijn we de bergen ingetrokken.

Wie mee van het uitzicht daar wil genieten: zie foto’s. Wie even wil checken of we er nog altijd gezond en wel uitzien: zie ook foto’s.

Het avondeten erna was zeer lekker: tomaatjes, patatjes, rijst … Tenslotte luisterden we nog naar de getuigenis van een Belgische broeder die in Marumba toch wel een beetje zijn hart heeft verloren. Daarna zijn we in ons bed gekropen.

Dikke kus en warme groeten uit het heerlijke Tanzania!

Charlotte, Elisabeth, Joke.

De groep die momenteel in het plattelandsdorp Marumba op bezoek is (geen elektriciteit, geen lopend water, geen internet, maar wel GSM-bereik op de top van de heuvel) zond ons volgend SMS’je:

“Fijne dag! Bezoek kliniek, werk veld, avondsafari. Alles OK. G’tjes uit marumba.”

Wat volgens ons in Gent codetaal moet zijn voor: ” ‘t Was weer keineig. We bezochten de kleine instelling voor geestelijke gezondheidszorg van de Broeders, waar ze ook een dispensarium hebben waar de Vlaamse Broeder-Missionaris Marc werkt. Daarna hebben we een halve dag de landbouwers geholpen op het veld en ’s avonds hebben de Broeders ons als beloning getrackteerd op een ritje met hun 4X4 de heuvels in om op de top te genieten van een schitterende Afrikaanse zonsondergang. ‘t Is hier de max. Greets uit Marumba.” D’er zijn natuurlijk nog andere versies van decodering mogelijk, maar we denken dat we d’er niet ver naast zitten. In elk geval: ‘t was dus weer een boeiende dag in Afrika voor onze warafiki!

Deze avond kregen we een SMS-berichtje uit Marumba, het plattelandsdorpje waar de Broeders een centrum voor geesteszieken runnen en waar onze Warafiki kunnen kennis maken met het dagelijks leven in een doorsnee Afrikaans dorpje:

“Veilig en wel gearriveerd in Marumba. Bezoek gastfamilies fijn. [cfr gisteren] Rust en lekker eten doen deugd. Verlegden onze grenzen op een Franse WC. Straks op tijd in bed.”

Morgen nog een volledige dag in Marumba en overmorgen dan weer terug over onverharde wegen naar de stad Kigoma, waar er normaal gezien opnieuw internetverbinding zal zijn om te bloggen.

Jambo,

Het wordt een kort blogverslagje want zo dadelijk gaan we onze meisjes oppikken bij hun gastfamilies. Twee aan twee gingen ze vanavond eten bij hun gastfamilie (één van de scoutsmeisjes). Dit nadat we, samen met de scouts, de leprapatiënten in Cilabu hadden verwend met een uitgebreide (en ook wel lekkere) maaltijd. We ontdekten daar dat rijst klaarmaken in België aanzienlijk sneller gaat dan hier in Afrika. Alleen al het ‘pepetan’ (uitleg volgt later) en het uitzoeken van steentjes en andere ‘slechte’ rijstkorreltjes duurde een uur. Ook de rook van de open houtvuren prikt ongenadig in de ogen. De korte blogtekst vandaag wordt gecompenseerd met een foto (weliswaar van gisteren), waarop jullie zullen kunnen zien dat onze meisjes nog steeds in volle gezondheid verkeren. Vandaag was het bezoek aan de leprapatiënten voor sommigen wel confronterend (traantjes …) en de muggen doen ook hun best om ons wat ongemak te bezorgen … Leve de deet (en malarone)!

Vandaag belde Benjamin nog even om Aline het goede nieuws over haar grootvader te melden. Ze was er heel blij mee.

Nog een belangrijk bericht voor zij die trouw onze blog lezen: morgen én overmorgen is er in Marumba geen gelegenheid om te bloggen. We laten wel via sms weten hoe we het stellen en Jan of Benjamin zorgen dan wel dat jullie dit via deze blog dan ook vernemen.

Hartelijke groeten, ook aan het thuisfront
van Machteld en Jo

Foto: Bangwe, centrum voor kinderen en jongeren met een mentale beperking

Dag 5 in Afrika

We mochten deze morgen langer slapen maar sommigen onder ons werden vroeger gewekt door het lawaai van de wind en de kinderen. We stonden op met een Belgisch weertje en we waren blij dat het wat frisser was maar deze friste bleef niet duren.

We aten weer “zalige” patatjes en “super lekkere” thee als ontbijt en sommige onder ons kregen het maar moeilijk binnen ( vooral Fien en Joke, foto’s volgen ).

De vorige nacht hadden we wat schrik voor de ratjes in onze kamer maar gelukkig lag Charlotte het er dichtst bij :’). Na het ontbijt zijn we begonnen met macramébandjes te maken samen met sommigen van de scouts, anderen zijn naar de markt gegaan.

Deze bandjes waren vooral voor in Bangwe (een centrum voor kinderen met een mentale handicap). Na een lange en hete wandeling kregen we een enthousiast en warme (letterlijk en figuurlijk) ontvangst van de kindjes die op ons sprongen. We hebben daar een rondleiding gekregen. Er was duidelijk dat de broeders goed voor de kindjes zorgen maar er zijn toch nog steeds te weinig middelen.

Daarna hebben we met de kindjes spelletjes gespeeld. De honger begon te komen en we hadden zin in tomaatjes, toch was het zoals verwacht weer bonen, maar deze keer met heerlijke RIJST, hoera hoera! Dat smaakte! Jullie kunnen hoogstwaarschijnlijk niet geloven hoe blij wij zijn met rijst en een stukje ananas of een keer een koekje. (Een subtiele hint aan alle mama’s: een boterham met choco op de luchthaven zou er goed ingaan).

We hebben ook schrijnende beelden gezien, kinderen met misvormde hoofdjes en voetjes. Zij zijn toch gelukkig, dat is echt aangrijpend om te zien. Ze waren heel opgetogen dat wij daar waren en dat we ballonnen, macramébandjes, spelletjes voor hen hadden meegebracht. Ze waren blij met de simpelste dingen. Dan keerden we terug naar het centrum.

Als echte Afrikaanse vrouwen hebben wij onze kleren gewassen die een beetje stonken (naar zweet).

Bij het terugkeren zijn Machteld en David nog snel naar de markt om ananassen geweest.

Deze werden hard geapprecieerd en hebben wij opgegeten voor het avondmaal. Hierdoor gingen de bonen en ugali minder gemakkelijk naar binnen, maar zo’n ramp vonden wij dit ook niet.

Nu zitten we hier onze blog te typen in een heerlijk, zacht weertje. We laten morgen weer iets van ons horen.

Fien , Charlotte, Elisabeth