12 augustus - Newman High School en Afscheid …
We hadden gisterenavond de blog al klaar maar toen we hem wilden posten was een broeder weg met de sleutel van de kamer waar we op internet kunnen. Daarom stonden we deze morgen iets vroeger op om, net voor het vertrek, toch nog ons bericht van gisteren op onze blog te zetten. Binnen een uurtje vertrekken we uit Maendeleo, het centrum waar we 13 dagen lang te gast en thuis waren. Gisterenavond bij het afscheid hield ook broeder Julius een mooi afscheidswoordje: hij dankte ons voor onze aanwezigheid die veel meer betekent voor de jongeren hier dan we ons kunnen voorstellen. Hij bad God ook om ons te behoeden tijdens onze terugreis. 8 u op elkaar gepakt over hobbelige en stoffige wegen, bijna verpletterd door onze bagage - we zullen blij zijn als we in Bujumbura zijn! Bloggen daar is niet zo evident, maar we laten via sms zeker iets van ons weten. Tot zaterdagmorgen in Zaventem, alvast!
Onze dag begon vroeg omdat we vandaag verwacht werden in de Newman High School – een secundaire school én universiteit (social work) van de Broeders van Liefde in Kihinga. Naar school tijdens de vakantie, kun je dat geloven? Voor de lessen startten, zongen alle leerlingen het schoollied en luisterden we naar de speech van de principal, broeder Basco. Daaruit bleek dat studenten hier niet zoveel verschillen van deze in België: blijkbaar komen ook hier studenten te laat én studeren ze niet altijd zo hard als het moet. Nadien moesten we vooraan gaan staan en ons voorstellen: we vertelden dat we leerlingen van scholen van de Broeders van Liefde zijn in België en verschillende projecten van de Broeders hier in Kigoma en Marumba komen bezoeken. We vertelden ook dat het onze laatste dag in Tanzania was én we al heel veel leerden hier in Afrika en hoopten ook vandaag heel wat bij te leren. Bij de rondleiding doorheen de school zagen we hoe deze helemaal anders in elkaar steekt dan bij ons. Newman beslaat een immens terrein met gebouwen zowel voor de lessen, het internaat als refters/studiezalen. Er is ook een boerderij (met varkens, koeien, kippen en groenten – allemaal om de broeders, studenten en leerkrachten te voeden). Er is dan ook een keuken, maar denk hierbij niet aan een keuken met een elektrisch fornuis en een koelkast: ‘keuken’ is een groot woord voor het gebouwtje waarin het open houtvuur de muren zwart blakert. Na de rondleiding brak het lang verwachte moment aan: nieuwsgierig naar de verschillen tussen schoolgaan bij ons en in Tanzania volgden we de les (3 lesuren van liefst 80 minuten – weliswaar niet altijd volledige uren … de Afrikaanse tijdsbeleving is anders dan die bij ons, zoals we dit al vaak hebben kunnen ondervinden). Sommigen gingen naar biologie, anderen volgden een les geschiedenis, wiskunde of aardrijkskunde. De leerstof en de leraars zijn vergelijkbaar met die bij ons, maar de klassen zaten wel veel voller. Na de lessen aten we ugali met bonen. De voorlaatste keer! De mensen van de school hadden na het eten een speech voorbereid over Tanzania, met uitleg over het land, en wij hebben verteld over België. Gedurende de hele dag hebben we vragen mogen beantwoorden over ons landje. Na een tijdje werd het lastig om steeds dezelfde vragen opnieuw en opnieuw te beantwoorden, maar voor de studenten hier is het een uitgelezen gelegenheid om iets van Europa/België te weten te komen. Dus deden we toch maar ons best en vertelden we voor de 100ste keer hetzelfde.
Eenmaal terug in het Maendeleo centrum, was er een kleine receptie van Tom en Wout om te vieren dat alle 13 laptops die ze meebrachten uit België geïnstalleerd waren. Zij werken hier voor Leraars Zonder Grenzen en hadden voor de nodige sponsoring gezorgd. Voortaan zijn 13 laptopos beschikbaar voor educatie in Aden. Een hele stap vooruit toch voor veel studenten ….
Om 18u hadden we voor een laatste keer afgesproken met de scouts. Het moment was aangebroken om afscheid te nemen. Het was zeer emotioneel en vele traantjes vloeiden. Het is sensationeel hoe je op korte tijd met mensen bevriend kan raken. ‘Mountain can’t meet, but men can.’, zei Richard (één van de chiefs die ons op sleeptouw nam deze week) in een afscheidswoordje. Het was pas nu dat we goed beseften wat ze voor ons gedaan hebben. Zonder hen hadden we Tanzania dat - zoals Richard het verwoordde - voor ons nu een voorbeeld is voor de situatie in heel Afrika, nooit op deze manier leren kennen. Plots beseften we ook dat het nu allemaal bijna voorbij is. We gaan Tanzania en onze nieuwe vrienden hier heel, heel erg missen.
Vele groetjes van iedereen en tot binnenkort
Elisabeth, Julie en Machteld