Maendeleo inleefreis

Op 11 november 2009 getuigden de inleefreizigers vol enthousiamse over hun bijzondere ervaringen in Tanzania. Vrienden, familieleden, klasgenoten, oud-inleefreizigers en andere geïnteresseerden kwamen in grote getale luisteren hoe de jongeren hun inleefreis deze zomer hebben beleefd. Hun aangrijpende, persoonlijke getuigenissen en foto’s zorgden voor een meer dan geslaagde avond! De avond werd afgesloten met een toespraak van Br. Stan, de overste van de Broeders van Liefde in Tanzania. Hartelijk dank aan alle vrijwilligers die aan deze getuigenisavond meewerkten. 

De jongeren deden die avond ook een warme oproep aan hun toehoorders om het jeugdcentrum Maendeleo, waar ze gedurende hun reis verbleven, financieel te steunen zodat het centrum haar activiteiten kan blijven verderzetten en er wat essentieel materiaal kan worden aangekocht (muskietennetten, uniformen, bedden, toiletten, …). De opbrengst van de avond gaat integraal naar Kigoma. Wil ook jij dit initiatief mee ondersteunen, klik dan op deze link voor meer informatie.

Meer foto’s

De Warafiki wa Maendeleo (de vrienden van Maendeleo) organiseren voor vrienden, familie, kennissen en geïnteresseerden een Getuigenisavond over de Inleefreis. Je bent welkom op woensdagavond 11 november om 18u45 te Gent, in Zaal Broeder Ebergiste (Stropkaai 38B).

We beloven een boeiende en geëngageerde avond!

Klik hier of op de affiche voor meer praktische informatie.

Deelnemers: Elisabeth Verhaeghe & Céline Gevaert (Bovenbouw Emmaüsinstituut in Aalter),

Aline De Schoenmaecker (Visitatie Mariakerke), Joke Guns (Sint-Paulusinstituut Gent, Campus Marathon),

Julie De Meester, Charlotte Willmore & Lisa Delaruelle (Sint-Paulusinstituut Gent, Campus EDD)

en Fien Laureys (Sint-Laurens Humaniora, Zelzate)

Begeleiding: Machteld Van Den Noortgate (Viso Cor Mariae Brakel) en Jo Nijs (OC Sint-Ferdinand Lummen)

“In Afrika vind je je ware zelf terug. Je leert ook de anderen die je ontmoet ‘dieper’ kennen omdat je ze nodig hebt. Afrika heeft me veel gegeven, ik zal trachten veel terug te doen.”

“Als één van mijn broers nu zegt: ‘ik heb honger’ denk ik: die weet niet wat honger is. Nu terug thuis, gaan we alles meer waarderen.”

“Afrika heeft ons veranderd. Ik ben veel realistischer en minder ‘egoïstisch’ geworden. Maar ook volwassener…”

Dit is een gezamenlijk initiatief van de vzw Provincialaat Broeders van Liefde (Sector Onderwijs als Inrichtende Macht van de scholen) en de vzw Caraes (de NGO voor ontwikkelingssamenwerking van de Broeders van Liefde).

Onder een stralende Kempische zon kwamen de inleefreizigers dit weekend voor een tweede keer samen in het OC Sint-Ferdinand in Lummen. Er werd nagepraat over de eerste schooldagen, de reacties van hun medeleerlingen, leerkrachten,… Daarna werd gebrainstormd over de manier waarop ze hun verhaal zouden gaan vertellen in hun eigen klas en op de grote vertelavond waar ze al hun vrienden, kennissen en familieleden zullen op uitnodigen. De “format” van die avond verklappen we jullie nog niet, maar het staat als een paal boven water dat het een superboeiende en aangrijpende getuigenisavond wordt! Vraag maar aan de Broeders in Lummen die op de try-out aanwezig waren…

En hier zijn ze dan: 8 nieuwe Warafiki wa Maendeleo die de groep van vorig jaar komen aanvullen als echte vrienden van Maendeleo.

We vroegen een eerste reactie aan de begeleiding op de vraag hoe het was geweest en ze zeiden “Het was weer heel zinvol!”

We zijn benieuwd naar hun verhalen en hun getuigenissen. Wordt vervolgd!

Ondanks het vroege ochtenduur stond toch een grote groep supporters in Zaventem paraat voor de ontvangst van de nieuwe groep Warafiki wa Maendeleo. De vlucht had een goed half uur vertraging, maar dat kon de pret niet bederven. Het verhoogde alleen maar de spanning! Eén mama stond er zelfs mét de in de blog gevraagde boterhammetjes voorzien van een héél dikke laag choco.

Net een telefoontje gehad uit Bujumbura: ze zijn door alle controles op de luchthaven en wachten nu bij de slurf om in te stappen. Tot morgenvroeg!

Voor het thuisfront kregen we net een SMS’je ondertekend door “Jo en de girls” (arme Jo met zijn 9 vrouwen…).

De tekst zelf is zo klaar dat we deze keer geen vertaling moeten wagen: Veilig in Buju aangekomen. Genoten vd eerste avond zonder ugali en bonen.

‘t Zal gesmaakt hebben! Morgen staat een uitgebreide verwerking, evaluatie en afsluiting op het programma.

We hadden gisterenavond de blog al klaar maar toen we hem wilden posten was een broeder weg met de sleutel van de kamer waar we op internet kunnen. Daarom stonden we deze morgen iets vroeger op om, net voor het vertrek, toch nog ons bericht van gisteren op onze blog te zetten. Binnen een uurtje vertrekken we uit Maendeleo, het centrum waar we 13 dagen lang te gast en thuis waren. Gisterenavond bij het afscheid hield ook broeder Julius een mooi afscheidswoordje: hij dankte ons voor onze aanwezigheid die veel meer betekent voor de jongeren hier dan we ons kunnen voorstellen. Hij bad God ook om ons te behoeden tijdens onze terugreis. 8 u op elkaar gepakt over hobbelige en stoffige wegen, bijna verpletterd door onze bagage - we zullen blij zijn als we in Bujumbura zijn! Bloggen daar is niet zo evident, maar we laten via sms zeker iets van ons weten. Tot zaterdagmorgen in Zaventem, alvast!  

Onze dag begon vroeg omdat we vandaag verwacht werden in de Newman High School – een secundaire school én universiteit (social work) van de Broeders van Liefde in Kihinga. Naar school tijdens de vakantie, kun je dat geloven? Voor de lessen startten, zongen alle leerlingen het schoollied en luisterden we naar de speech van de principal, broeder Basco. Daaruit bleek dat studenten hier niet zoveel verschillen van deze in België: blijkbaar komen ook hier studenten te laat én studeren ze niet altijd zo hard als het moet. Nadien moesten we vooraan gaan staan en ons voorstellen: we vertelden dat we leerlingen van scholen van de Broeders van Liefde zijn in België en verschillende projecten van de Broeders hier in Kigoma en Marumba komen bezoeken. We vertelden ook dat het onze laatste dag in Tanzania was én we al heel veel leerden hier in Afrika en hoopten ook vandaag heel wat bij te leren. Bij de rondleiding doorheen de school zagen we hoe deze helemaal anders in elkaar steekt dan bij ons. Newman beslaat een immens terrein met gebouwen zowel voor de lessen, het internaat als refters/studiezalen. Er is ook een boerderij (met varkens, koeien, kippen en groenten – allemaal om de broeders, studenten en leerkrachten te voeden). Er is dan ook een keuken, maar denk hierbij niet aan een keuken met een elektrisch fornuis en een koelkast: ‘keuken’ is een groot woord voor het gebouwtje waarin het open houtvuur de muren zwart blakert. Na de rondleiding brak het lang verwachte moment aan: nieuwsgierig naar de verschillen tussen schoolgaan bij ons en in Tanzania volgden we de les (3 lesuren van liefst 80 minuten – weliswaar niet altijd volledige uren … de Afrikaanse tijdsbeleving is anders dan die bij ons, zoals we dit al vaak hebben kunnen ondervinden). Sommigen gingen naar biologie, anderen volgden een les geschiedenis, wiskunde of aardrijkskunde. De leerstof en de leraars zijn vergelijkbaar met die bij ons, maar de klassen zaten wel veel voller. Na de lessen aten we ugali met bonen. De voorlaatste keer! De mensen van de school hadden na het eten een speech voorbereid over Tanzania, met uitleg over het land, en wij hebben verteld over België. Gedurende de hele dag hebben we vragen mogen beantwoorden over ons landje. Na een tijdje werd het lastig om steeds dezelfde vragen opnieuw en opnieuw te beantwoorden, maar voor de studenten hier is het een uitgelezen gelegenheid om iets van Europa/België te weten te komen. Dus deden we toch maar ons best en vertelden we voor de 100^ste keer hetzelfde.

Eenmaal terug in het Maendeleo centrum, was er een kleine receptie van Tom en Wout om te vieren dat alle 13 laptops die ze meebrachten uit België geïnstalleerd waren. Zij werken hier voor Leraars Zonder Grenzen en hadden voor de nodige sponsoring gezorgd. Voortaan zijn 13 laptopos beschikbaar voor educatie in Aden. Een hele stap vooruit toch voor veel studenten ….
Om 18u hadden we voor een laatste keer afgesproken met de scouts. Het moment was aangebroken om afscheid te nemen. Het was zeer emotioneel en vele traantjes vloeiden. Het is sensationeel hoe je op korte tijd met mensen bevriend kan raken. ‘Mountain can’t meet, but men can.’, zei Richard (één van de chiefs die ons op sleeptouw nam deze week) in een afscheidswoordje. Het was pas nu dat we goed beseften wat ze voor ons gedaan hebben. Zonder hen hadden we Tanzania dat - zoals Richard het verwoordde - voor ons nu een voorbeeld is voor de situatie in heel Afrika, nooit op deze manier leren kennen. Plots beseften we ook dat het nu allemaal bijna voorbij is. We gaan Tanzania en onze nieuwe vrienden hier heel, heel erg missen.

Vele groetjes van iedereen en tot binnenkort

Elisabeth, Julie en Machteld

Zonet kregen we in Gent een SMS’je uit Kigoma. D’er is geen internetverbinding en dus lieten ze op alternatieve wijze bericht. We proberen weer nauwgezet de cryptische omschrijving die we ontvingen te vertalen.

Vandaag trokken ze met de scouts naar de Newman High School, een secundaire school van de Broeders van Liefde in de stad. Met de bedoeling om eens een dagje in de huid van een Afrikaanse scholier te kruipen. Samen met de andere leerlingen doorliepen ze er het dagprogramma met alles er op en er aan: groet aan de vlag, donderpreek van de directeur én les volgen in drukbezette klassen. We zijn benieuwd te horen hoe ze dat ervaren hebben! Hopelijk moet niemand zijn jaar overdoen…

Daarna was het bagage pakken en alles in gereedheid brengen voor de afscheidsavond. Morgen begint het eerste deel van de terugreis en vertrekt de groep terug richting Bujumbura in Burundi. ‘t Wordt vast een moeilijk afscheid morgenvroeg in het Maendeleo Jeugdcentrum en ’s middags aan de grens waar de scouts hen afzet! Machteld en Jo hebben gelukkig elk een extra pakje papieren zakdoeken bij.

Meer bericht volgt morgen, ofwel via blog als ze ergens op Internet geraken, anders wellicht via SMS of nog anders geldt de boodschap: ‘geen nieuws is goed nieuws’!

Deze morgen vonden we bij het opstaan een briefje onder de deur. Broeder Eric die nu broeder Stan afwezig is, de leiding in Maendeleo heeft was ’s morgens vroeg (5 uur) naar Dar Es Salaam vertrokken. Hij had geen tijd meer gehad om ons te groeten. Daarom deed hij het met volgend briefje waar wij zeer blij mee zijn. 

I miss words to express my gratitudes to you! You have been kind to me and to all the people of Maendeleo. May the good Lord bless you. I’m sure you have learned something from the few days spent in Kigoma. Welcome again.

Machteld en Jo vertelden ons dat hij zeer tevreden was met de manier waarop we hier aan tafel (en ook nog nadien) met de jongeren omgaan en communiceren. Dikke pluim voor ons dus!

Dag 12 in Afrika begint voor iedereen toch een beetje door te wegen. Vandaag gingen we te voet naar Sanganigwa B (een centrum voor straat- en weeskinderen). Wanneer zuster Crispin een bal boven haalde werden de kindjes dol enthousiast. Het is indrukwekkend om te zien hoe kinderen hier zo blij kunnen zijn met een simpele bal. Ook wanneer we de droge koekjes die we voor hen op de markt kochten uitdeelden was het echt wel fijn om al die lachende gezichtjes te zien. Hun groot enthousiasme maakte het voor de zuster en de manager moeilijk om alle kinderen in een rij te laten aanschuiven. Bij het bezoek aan de klasjes vertelde de zuster dat heel veel kinderen niet naar school kunnen en ze ook geen middelen hebben om kinderen naar school te laten gaan. Het water was vorige maand de hele maand afgesloten want de rekening kon niet betaald worden. Het is duidelijk dat er nog veel middelen nodig zijn. Na een uurtje spelen met de kindjes in de felle zon, samen met de scouts, moesten we – uitbundig uitgezwaaid door vrolijke kinderen - helaas vertrekken. In de blakende zon trokken we dan, 40 minuten te voet, naar een lokaal marktje. Daar kochten we fruit (84 bananen, 25 ananassen, 8 watermeloenen en 8 citroenen) waarmee we een fruitsalade maakten voor deze avond. De lange wandeling met de kilo’s fruit en het versnijden ervan (waarbij het ananassap tot op onze knieën droop) kostten moeite, maar we werden beloond met een warm applaus en vele dankbare gezichten.

Na deze zware dag is iedereen wel blij om in zijn bedje te kruipen. Morgen om 6u30 op om in de huid van een Tanzaniaanse scholier te kruipen.

Elisabeth, Céline, Joke en Fien