|
Tanzania, alleen maar safari?
Wie Tanzania zegt, denkt aan safari. Voor toeristen zijn beiden onafscheidelijk verbonden. Aan de voet van de Kilimanjaro liggen uitgestrekte natuurparken die hun hart sneller doen slaan. Jaarlijkse trekken massa’s Europese toeristen naar Tanzania, om er te proeven van de magie van de safari. En om ’s avonds, terug in het luxetentenkamp, te genieten van een exotische maaltijd, begeleid door de fascinerende geluiden van het ongerepte Afrika. Tanzania heeft de toerist nog meer te bieden dan safari. Je kan er ook in Zanzibar onder een palmboom luieren op parelwitte stranden, gelegen aan een vijfsterren hotel. All-inclusive - alles is inbegrepen; van het heldere, warme water van de Indische Oceaan tot de uiterst vriendelijke bediening mét glimlach...
Of is het: met een grimlach? Want het immer lachende personeel neemt zijn glimlach zelden mee naar huis. Want daar valt niet veel te lachen. Daar wacht hen géén exotisch droomstrand, of een picknick tijdens een safari. Thuis wacht hen enkel armoede. Bittere, mensonterende armoede. Dat is de keerzijde van Tanzania.
Tanzania, het land
Tanzania is dertigmaal groter dan België. De 37 miljoen inwoners spreken Swahili en Engels. Hoewel het land grotendeels erg droog is, leeft men er vooral van landbouw – dat wil zeggen: van het weinige wat het veld kan opbrengen. Meer dan 40% van de bevolking is chronisch ondervoed en 33% heeft geen vast werk en strijdt elke dag om te overleven. Gemiddeld verdient een Tanzaniaan dagelijks zo’n 65 eurocent. En dat is te weinig om een menswaardig bestaan op te bouwen.
Armoede is dan ook het lot van het grootste deel van de bevolking.
De stad Kigoma, onze reisbestemming
Kigoma ligt in het noordwesten van het land aan het Tanganika-meer. Hier wonen zo’n anderhalf miljoen mensen in de regio; enkele honderdduizenden onder hen zijn vluchtelingen uit de buurlanden Burundi, Rwanda en Kongo. Kigoma ligt wat in een uithoek van Tanzania. Daarom is de streek jarenlang door de overheid verwaarloosd. Hier is de armoede dan ook groter dan elders.
De sloppenwijken van Kigoma zijn geen paradijs, laat staan voor kinderen en jongeren. Als er al scholen zijn, volstaan die niet voor iedereen. Je mag blij zijn als je maar met 50 in de klas zit. En dan behoor je tot de gelukkigen die onderwijs kunnen genieten: zij die er de tijd voor hebben én het schoolgeld kunnen betalen. Want een kind moet in de eerste plaats mee zorgen voor brood op de plank. Op het veld, of langs de weg. Het is een dagelijkse strijd om zich in leven te houden. Heel wat kinderen en jongeren hebben geen thuis en overleven op straat. Hun leven in de stad, of in een vluchtelingenkamp in de buurt onder de Afrikaanse zon, is beslist niet om jaloers op te zijn. Voor hen geen safari…
|
|
